Fundacja -> Statut / Organy - Rada Fundacji - Komisja Rewizyjna - Komisja Naukowa - Zarz±d / Dzia³alno¶æ
 |
prof. dr hab. IWO POLLO - Cz³onek Rady Naukowej *
* Funkcja ta by³a i jest sprawowana bez wynagrodzenia.
|
Informacje biograficzne:
Ur.9 maja 1927 w Delatynie. Do 1945 r. w Stanis³awowie i Ko³omyi, w latach 1945-1975 na ¦l±sku (Zabrze, Gliwice). Od 1975 w Lublinie. Jest absolwentem Wydzia³u Chemicznego Politechniki ¦l±skiej w Gliwicach, gdzie uzyska³ dyplomy in¿yniera (1952, technologia pó³produktów organicznych) oraz magistra in¿yniera (1954, technologia ceramiki). Na tym¿e wydziale uzyska³ topieñ doktora (1960) i doktora habilitowanego (1963.). W 1976 r otrzyma³ tytu³ profesora. 1951-52 odby³ sta¿ w Fabryce Odczynników Chemicznych w Gliwicach, 1953-1954 w Instytucie Materia³ów Ogniotrwa³ych w Gliwicach. W latach 1954 - 1975 pracowa³ na Wydziale Chemicznym Politechniki ¦l±skiej kolejno jako asystent, st. asystent, adiunkt i docent. Kierownikiem naukowym i promotorem by³ prof. Stefan Pawlikowski, b. asystent Ignacego Mo¶cickiego z okresu jego pracy na Politechnice Lwowskiej. W latach 1965 - 1968 by³ tam¿e prodziekanem. Od 1975 do
2000 kierowa³ Katedr± Technologii Chemicznej na Politechnice w Lublinie, w latach 1978-1981 by³ dyrektorem Instytutu Matematyki Fizyki i Chemii, za¶ w latach 1984-1990 pe³ni³ obowi±zki prorektora, a w latach 1993-1996 - rektora tej uczelni. W latach 1983-1987 by³ zatrudniony na stanowisku profesora UMCS w Lublinie (1/2 etatu), od 1998 jest profesorem zwyczajnym w Prywatnej Wy¿szej Szkole Ochrony ¦rodowiska w Radomiu.
Problematyka badawcza (dotycz±ca bioelektroniki i dziedzin z ni± zwi±zanych):
Jako technolog-nieorganik og³osi³ prace z zakresu ochrony przed korozj±, technologii ceramiki, technologii zwi±zków azotowych, ochrony i in¿ynierii ¶rodowiska. Jego polem szczególnej specjalno¶ci jest chemia i technologia plazmy (doktorat, habilitacja, liczne publikacje, 5 spo¶ród 10 ³±cznie wypromowanych doktorów, recenzje w kraju i za granic±: publikacji, szeregu doktoratów, habilitacji, wniosków profesorskich) i synteza ozonu. Zajmowa³ siê te¿ naukoznawstwem i histori± nauki. Jest cz³onekiem rad naukowych kilku instytutów, fundacji i stowarzyszeñ, redakcji czasopism krajowych i miêdzynarodowych. Sprawowa³ opiekê nad ok. 250 dyplomantami, wiêkszo¶æ ich prac mia³a charakter technologiczny, a dotyczy³a g³ównie chemii i technologii plazmy, ozonu i ochrony ¶rodowiska.
Dorobek naukowy:
Jest autorem i wspó³autorem kilkuset prac publikowanych w czasopismach naukowych krajowych i zagranicznych
Cz³onkostwo towarzystw naukowych i pe³nione funkcje:
a) Polskie Tow. Chemiczne (b. wieloletni przewodnicz±cy Sekcji Chemii Plazmy, cz³. Sekcji Historii Nauki i Sekcji Ochrony ¦rodowiska);
b) Stowarzyszenie In¿ynierów i Techników Przemys³u Chemicznego (b. v-prezes. Zarz±du Wojew. w Lublinie),
c) Lubelskie Tow. Naukowe (b. przewodnicz±cy Wydzia³u Nauk Technicznych i b. cz³. Prezydium),
d) International Ozone Association - kadencyjnie cz³. Podkomisji Chemii Plazmy IUPAC (International Union of Pure and Applied Chemistry),
e) Intern. Asociation of Plasma Chemistry.
f) W Polskiej Akademii Nauk: kadencyjnie cz³. Komitetu Nauk Chemicznych, wieloletni cz³. Sekcji Elektrotermii, Komisji Nauk Ceramicznych Oddzia³u Krakowskiego,
g) przewodnicz±cy Komisji Chemii Plazmy oddzia³u lubelskiego.
h) Wielokrotnie cz³. Sekcji T09 Komitetu Badañ Naukowych (obecnie: Ministerstwa Nauki i Informatyzacji).
Sta¿e i wizyty profesorskie za granic± (wybrano te, które zaowocowa³y szersz± wspó³prac±):
a) na Wêgrzech: Yeszpremi Yegyipari Egyetem,
b) we Francji: Uniwersytety: Paris-Sud, Centre d'Orsay, w Rouen INSA w Tuluzie,
c) w Japonii Uniwersytet w Saga, Musachi Institute of Technology w Tokio, Uniwersytet "Sophia" w Tokio, Uniwersytet w Kanazawa;
d) w Rosji Uniwersytet im. £omonosowa w Moskwie, Instytut Technologiczny w Sanktpetersburgu - ówczesnym Leningradzie,
e) w Szwecji Uniwersytet w Lund),
f) we W³oszech Uniwersytety w Padwie i w Bari;
g) w Niemczech: Uniwersytety w Greifswaldzie, Akwizgranie (Aachen), Magdeburgu, Wy¿sza Szko³a Techniczna w Wismarze.
Osi±gniêcia organizacyjne:
a) By³ organizatorem, cz³onkiem Komitetów Naukowych i Organizacyjnych wielu krajowych i miêdzynarodowych konferencji. Trwa³ym dorobkiem jest nieformalne przewodniczenie przez kilkana¶cie lat miêdzynarodowemu Komitetowi Naukowemu serii konferencji "Hakone" (Low Temperaturê High Pressure Plasma Chemistry), organizacja serii Ogólnopolskich Sympozjów Chemii Plazmy, konferencji dotycz±cych chemii i technologii ozonu i innych.
|
|
